PARTICIPO DA INICIATIVA DAQUI
Sou apreciadora da natureza,
embora não seja campesina,
contemplo-a com presteza.
vivo feliz com minha 'sina'.
Vejo o milharal, é belíssimo,
um verde-áureo em esplendor.
Requer olhar com euforismo,
Não posso deixar de ter amor.
O campo fértil produz alimentos,
Às famílias, dá bons sustentos.
Trato o milho com delicadeza,
O afeto à Mãe Terra é fineza.
Lá fora, a guerra dominadora
Acaba com tudo, devasta sem dó.
Eu respeito, não sou destruidora,
Sei bem: um dia todos seremos pó.

Tão linda ficou tua poesia e participação,Roselia! Adorei! Seria bom que as guerras não existissem, mas mesmo com elas, vivemos o amor e admiramos a natureza! beijos, lindo dia, chica
ResponderExcluirImpecable y emotivo. Logras que ese campo de maíz se sienta como un santuario de vida frente a la destrucción del mundo exterior. ¡Una entrada magnífica, Roselia!
ResponderExcluirSaludos.
Impecável e emocionante. Logras consegue fazer com que este milharal pareça um santuário de vida diante da destruição do mundo exterior. Uma entrada magnífica, Roselia!
ExcluirSaudações.
Em profundo testemunho, teu poema aponta, esclarece e faz pensar.
ResponderExcluirBela participação, amiga!
Uma feliz semana pra ti.
Bjsssss
Una bonica reflexió !. Triar la natura per companyia, sempre serà millor que les guerres. ; )
ResponderExcluirSalut !!.
Uma boa reflexão! A natureza como companhia será sempre melhor do que as guerras. ; )
ExcluirOlá!!
Un poema ben bonic, un cant a la pau, a la natura i a la vida tranquil·la.
ResponderExcluirUna abraçada.
Um poema muito bom, uma canção sobre paz, sobre a natureza e uma vida tranquila.
ExcluirUm abraço.
Buf! Hi ha molta dolçor en aquest poema. Tot i aquest to de tristor.
ResponderExcluirM'ha fet pensar en una composició de Vinicius de Moraes: "Serenata do adeus".
Segurament no hi ha cap cosa en comú. I aquesta associació que he fet no te cap sentit.
Però, de vegades, el cap (i el cor) fan aquestes jugades.
Una abraçada
Ufa! Olá, há muita dor neste poema. Tot i aquest to de tristor.
ExcluirPenso em uma composição de Vinicius de Moraes: "Serenata do adeus".
Certamente não há nada em comum. E essa associação que eu fiz não te faz sentir.
Mas, claro, sou fã (e adoro) desses jogos.
Um abraço.
Cuántas sensaciones desprende el poema y la canción que compartes amiga Roselia. Me encanta. Besitos
ResponderExcluirO poema e a música que você compartilhou, minha amiga Roselia, evocam tantas emoções. Eu os amo. Beijos.
Excluir